Alim Efe

Yine hain pusu ve 10 Mehmedimiz şehit, 61 de yaralımız var. Dün de vardı, yarında olacaktır. Sıradanlaştırdılar artık... Kendilerinin değilse Mehmedler, üzüntü görüntüsü verirler bir kaç saat, sonra konu kapanır, unutulur, unutturulur... Haber sunumu yaptığını zannedenler için de normal artık; herhangi bir vaka olarak verilir oldu halka... Nasıl olsa hepsi Mehmedçikler…

Sırtlan önüne kuzuları sürer gibi, karıncaları kibrit kutusuna doldurup sonra böceklerin önüne atar gibi, Mehmedçiklerimizi köhnemiş araçlara doldurup mayınlı yollara yolluyorlar. Yazıktır, günahtır! Bu büyük bir haksızlıktır. Anaların hakkını gasp etmektir. Bir oğul  ne emeklerle Mehmedçik oluyor, siz askere oğul göndermemişseniz bilmezsiniz. Bir ana nasıl asker yolu gözlüyor, anlamanız için onun gözündeki bir katre yaş, yüreğindeki bir çarpıntı olmanız gerekir.

Devamını oku...

Alim Efe
Ayfer AYTAÇ tarafından yazıldı.   

Alim Efe - Bir Yiğidin Gerçek Hayat Hikayesi

 

Yayın Yılı 2011

 

Sarı Dere Umman Denizi gibi büyüktü… Koca dağın yamacına sırtını verdi; Sarı Dere’nin karşı yamacında, kendisine bakan tarafında düşmanını gördü… Hedef tahtası gibiydi…

Hayta, martini kucağına aldı, mekanizmayı küçük topundan tutup önce ileri, sonra geri çekip mermiyi namlunun haznesine sürdü ve kendini beklemeye aldı. İkilem içerisindeydi:
“Vurayım mı, vurmayayım mı?”
“Ateş edeyim mi, etmeyeyim mi?”
“Ben orada, o da burada olsa, o bana mutlaka ateş eder, beni vururdu. Bu adam buradan kaybolmadan düşünüp kararımı vermeliyim.”

Hayta gözü pek biriydi. Martini’yi (Mavzerin değişiği bir silah) yanından hiç eksik etmezdi. Silah Hayta’nın en büyük dostu, en güvendiği yardımcısıydı. Yardımcısı da ne, her şeyiydi…

 

Haksızlıklara tahammülü olmadığından, bazı çevrelerce sevilmez, aleyhine söylentiler düzülür, düşmanı bir iken bin tane yapılırdı. Bunun için dostu az, düşmanı çoktu. Dost görünenlerde, Hayta’nın düşmanıydılar esasen. Çünkü yüzüne konuşurlarken dost görünüyorlar, arkasından yapmadıklarını bırakmıyorlardı.
Sarı Dere’nin karşı yamacında, Kızıl tepenin böğründe nişangâhına aldığı kişi, dost görünenlerin kendine düşman ettikleri; suçsuz, gariban ve fakirin biriydi. Ne var ki, mütegallibeler hiçte boş durmuyor, Hayta için sürekli düşman üretiyorlardı. Böyle böyle Hayta’nın bir yığın hasmı olmuştu. Kime kurşun değdireceğini bilmez hâllerdeydi.
Alim, Hayta’nın imrendiği kahramanıydı… Namı, ünü çok uzaklara giden Alim, aslında Dinarlıydı. Birazda eşkıyalığı vardı, denilirdi kendisi hakkında… Lakin ona çoğu insan eşkıyalığı konduramaz, bahadır olarak anarlardı.
Alim’in yarı ömrü mahpushanelerde geçmişti. Bu babayiğit insana ağıtlar yakılmış, türküler düzülmüştü:
“Dinar yolu gele gide aşındı
Alim Efe mahpushaneye taşındı” diye…
Alim hapishanedeyken de, dış dünyadayken de namının gittiği her yeri tir tir titretmişti. “Alim” adını duyan herkes ürperir, yüzüne korku nöbetleri gelirdi. O, yaşadığı yıllarda adının üstüne toz kondurmayan yiğitler yiğidi, yürekli biriydi. Ta ki Dinar’da yonca altında, darağacındaki yağlı ilmeğe boynu geçinceye kadar…
Ne zamanki başı önüne düştü, bedeni nefes almaz, nefes vermez oldu; işte o vakit, ondan çekinen insanların yüzlerindeki korku azıcık kaldı. Hele hele düşmanları adamlar saldılar, Alim Efe’nin idam edilip edilmediğini öğrenmek için… İşi şansa bırakmıyorlardı.
Alim Ağa’nın yahut Alim Efe’nin idam edilişinin kesinleşmesinden sonra düşmanları davullar vurdurup halaylar çektirdiler. Bu defa idamına türküler yakıldı:
“Alim Efe düşmanlarına korku saldı
Bölük bölük jandarmaları tek başına yardı
Bir gece kurulan darağacına
Alim Efe sabaha karşı asıldı.”

 
 

Turkish Arabic English