Ayfer Aytaç

Kur'an Öğren

BİZ TABİATIN BİR PARÇASIYIZ VE 
DÜNYA ÜZERİNDE BİRER YOLCUYUZ.
YOLUN BİZE TAHAMMÜL ETTİĞİ KADAR YÜRÜRÜZ
 
Önü mezarlık olan bir yola doğru gidiyoruz.
Zaman eksiltir insanı, her geçen gün ömürden çala çala. Biz farkına varmasakda, hikayemizde sona gelinmiş olur. Ve bir bakmışız: "Sac kızdı hamur tükendi, insanlar akıllandı ömür tükendi" durumları konuşulur.
İnsan düşünürse eğer geç kalmadan doğruyu buluyor. Dünyaya gelen ve tabiatta var olan ne varsa, bir gün yok oluyor. Hepimiz dünya diyarında kalıcı değiliz, seyahatteyiz ve hepimiz aynı istikamette yol arkadaşıyız. Her daim yoldayız yolcuyuz. Arkamızdan ecel atlı gibi kovalamıyor, bir an bakışımıza denk geliveriyor. İnsan yolun sonunu düşünerek yolunda yürümeli, yolculuğunu tamamlamalı.
Dünyada her ne varsa biz üzerinde varken “Bizimmiş gibi” sarmaş dolaş bağlanıp sahipleniyoruz. Oysa hiç şüphe yok ki, gerçekte bizim değil Yüce Rabbimizindir her şey… 
Bize ait olmayanlar için, Allah'ın mülkünü ele geçirmek için savaşlar edip, kanlar akıtmaktayız. Rabbimizin hoşgörüsünü istismâr edercesine büyük bir hırsla, Âlemlerin Rabbi Allah'ın var ettiği dünyayı ele geçirme gayretine, dahası gafletine düşmüşüz. 
Dünyada mevcut ne varsa Cenâb-ı Allah'ındır. Allah'ın, emâneten sınav sorusu olarak verdiği makamların, köşklerin, arâzîlerin, zînet eşyaların varsa; onlara benim diye bağlanırsan, kaybetmemek için ne lazımsa yaparsan, zalimliğe bile kalkarsan aldanırsın. 
Biz zavallı, bîçare kulların dünyada sahip olabileceği yegâne şey: Beş metre beyaz kumaş ile iki metrelik toprak çukurudur ki, onlar bile nasipse ediniliyor, değilse olmayabiliyor. Bu nasipten yararlanabilenlerse, o değerleri de geçici bir süreliğine sahiplenmiş görünüyor. Zîrâ birkaç yıl içinde beş metrelik kumaş dediğimiz şey, yani aslında kefenimiz, zaman içinde çürüyüp yok oluyor. İki metrelik toprak çukuru ise bir süre kemiklerimizi barındırıyor, sonrasında, kemiklerimiz de toprağa karışıyor. Bizim toprağımız sandığımız bu dar alanı, ardımızdan gelenler dolduruyor. Biz bu defa un ufak olmuş kemiklerimizle, toprakla birlikte başka mevtalara örtü oluyoruz.  
Şu hâlde bize ait olabilecek gerçek bir şey yok. Bir süreliğine, misafirliğe gelir gibi uğradığımız, bir ağaç gölgeliğinde oyalanıp kalkıyoruz, bu dünyadan ölümle yok oluyoruz.  
Devamını oku...
Şu anda 320 konuk çevrimiçi

Ramazan'ın Hatırına
Ayfer AYTAÇ tarafından yazıldı.   
Çarşamba, 15 Mayıs 2019 09:44
MÜBAREK RAMAZAN’DA BARİ İNSANA BİRAZ SAYGI LÜTFEN
BAZILARI DÜNYA YALNIZCA KENDİLERİNİN SANIYOR YANILIYOR
altRamazan ayı mübarek bir aydır, bu ayda şeytanlar bile bağlanır. İnsanlar Ramazan ayının faziletine uygun yaşamaya yönelirler. Her konuda pür dikkat olmamız gereken ayda insanın insana ettiği eziyeti başka hiçbir mahlûkat etmiyor. Bir kaç sene evveline kadar, Ramazan ayı öncesi geceleri belli bir saatten sonra sokaklar köpeklere kalıyordu. İnsanlar inzivaya çekiliyordu adeta. 
İnsanların evlerine çekildikleri vakit sonrası, sokaklardan tek yükselen ses köpek havlamaları oluyordu. Şimdilerde ne olduysa, bu mübarek aya hürmeten köpeklerin bile sesi duyulmazken başka seslerle insanları rahatsız etmenin anlamı var mı?
Yok, ama oluyor. Bakın size birkaç örnek: 
Gecenin tamamen karanlığa gömüldüğü anlar, çoğu insanlar iftar sonrası teravih namazını kılmışlar, evlerinde ya hatim dinlemişler, ya Yasin okumuşlar, ya da televizyon izlemişler ve uyku saatleri gelmiş, sahura kalkmak için yataklarına çekilmişler. Kafada bin bir düşünce, zira ertesi gün işine gidecek, belki borcunu harcını temin için dolaşacak. “Ali'ye, Veli'ye bir de evdekilere ne verilecek, aman aman!Hangisi için ne yapayım, bu ayı sıkıntısız nasıl atlatayım?”sancısıyla uyuma zorluğu çekilmekte. 
Binbir düşünceye rağmen bir şekilde ağırlaşan gözler tam uykuya teslim olmuşluğun da, komşu daireden feryat figan. Evin kadınının tiz sesi "Yapma, etme!" diye çığlıklar atıyor. Gecenin kör karanlık bir vakti korkuya kapılıp "Ne oluyor?" endişesiyle dış kapıya yöneliyorsunuz. Yardıma koşmak için tam kapıyı açacakken, bu kez gür erkek sesi giriyor devreye: "Ne demek yapma? Sokağa attığın 325 lira, o kadar para uyduruk bir giysiye verilir mi be insafsız kadın? Nereye gidiyorsun, nerde giyeceksin, parayı kolay mı kazanılıyor sanıyorsun?"
Kadının kocasından yükselen bu sese karşılık, kavgalarının aralarına girmeye çekiniyorsunuz. Konuşulanlardan belli ki şiddete uğrayan bir çaput parçası ve kadın buna izin vermek istemiyor. Kavgaya yol açan konuyu duymazdan gelip kendi evinizde sessizce bir kenara çekiliyorsunuz. Sıklıkla duyulan hane halkı tartışmalarının gündüzü ıskalayıp geceye taşmasıydı sıkıntı veren, keşke hiç olmasa dedirten...
Karı koca kavgasına dahil olmaktan uzaklaşılıp tekrardan uykuya uymaya çalışılıyor. Bu defa sokaktan acı bir fren sesi duyuluyor. İrkilip yatağında doğruluyorsun “Bu da neydi?” diye yeni bir korkuya kapılıp kafa yorarken, bu defa sokaktan çok kötü sesli motosiklet geçiyor. Ne bitmez bir sestir öyle, kilometrelerce uzaklaşsa motosiklet sesi hala kulağınızda yankılanır.
Devamını oku...
 
Bizimkiler Bilmiyorlar
Ayfer AYTAÇ tarafından yazıldı.   
Salı, 14 Mayıs 2019 09:05
TAKLİDİ YAPILAN NE VARSA ASLA ASLI GİBİ OLMUYOR.
altSağlığıma zarar verdiğinden Türk televizyonlarının yayınlarını izlemekten imtina ediyorum. Hipertansiyon rahatsızlığımdan dolayı, kalp doktorum da özellikle haberleri dinlememem gerektiğini ve siyasi yazılar okumaktan, yazmaktan kesinlikle kaçınmamı öğütledi. Doktoruma duyduğum güven neticesinde tavsiyelerini tutmayı uygun buldum. Fakat nefs işte, bazen isyankar oluyor, yapma dediğini inatla yapıveriyor.
Böyle zamanlarda Türk ekranlarından sadece birine bakıyorum. O da yabancı yayınlar gösterdiği için. 
En son dün akşam baktım bu Türk kanalına ve Türk yüzler görünce, dublajsız Türkçe konuşanlar duyunca oldukça şaşırdım. Merakımdan bir süre baktım durdum. 
Hayır, yayını hiç beğenmedim. Biri erkek, üç kişi bulmuşlar güya kirli diye gösterdikleri bir evin temizliğini yaptırıyorlar. Her hareketleri o kadar yapmacık ki, alenen belli oluyor rol yaptıkları, dikkat çekmek için kameraya baktıkları.
İzlenimime göre figüran ajanslarından bir hanım ayarlanmış, evi  gelişigüzel dağıtılmış. Sonra temizlikçi diye lanse edilen bu üç kişi tarafından ev önce pis gösteriliyor ki, bunlar pisliğin nasılını hiç görmemişler. Açmış çiçeklerin küçücük saksılarını bile çöp diyerek atıyorlar. Sanırım programın özgününü hiç izlemeden yayın yapıyorlar. 
Evin bir iki köşesine köpek pisliği özellikle konulmuş gibi, onları elleriyle tutuyorlar. Bir yandan da kameraya sıklıkla bakarak "Biz böyle kirli ev daha önce görmedik" diyerek sanki latife yapıyorlar. 
Ve ev bu üç kişi tarafından görünürde el birliğiyle derlenip toplanıyor. 
Sonrasını izlemedim yayının, yavanlığa bakarak gözlerime yazık edemedim. 
Yağsız, yanında katıksız yemek nasıl ki tat vermez, karın doyurmazsa, böyle basit programlarda beyinleri aç bırakır. İnanın birazcık bile bakmaktan bıkılır.
Bu programın orijinalinde takıntılı insanların yaşamı konu ediliyor. Örneğin istifçi bir insanın evinin hali gösteriliyor. Her odası dağ gibi eşya yığılı. Ne, nerede belli değil. Ne yana baksanız her taraf kir pas içinde; banyo, mutfak girilmez bir biçimde, ev evlikten çıkmış. Adım atacak yer kalmamış, ortam yaşanmaz hal almış. Görene "Aman Allah'ım" dedirtiyor.
Devamını oku...
 
Güzeldi Geçmiş Günler
Ayfer AYTAÇ tarafından yazıldı.   
Pazartesi, 13 Mayıs 2019 10:29
RAMAZAN GELDİ GÖNLÜMÜZE SU SERPİLDİ
 
altHer şeyin hızlı yaşandığı günümüzde Ramazan’da hızlı yaşanıyor. İnsanların hayat gailesi Ramazan ayının içlere sindirilerek yaşanması gereken güzelliklerin göz ardı edilmesine vesile oluyor. 
Bu durum, çağın genç ve orta yaşta insanlarına göre böyle. Yaşı kemale ermiş, geçmişten kopmamış, eski bildiklerini, gördüklerini bugünlerde de yaşatmaya çalışan, torunlarına benimsetmeye gayret eden dedeler, nineler eski Ramazanları özlemle yâd ederek “Ramazan geldi, gönüllerimize su serpildi. İç huzurumuz, maneviyatımız daha bir arttı” diyorlar.
Böyle diyenlerden biri de Halime Tekin. Bu Ramazan’da 81 yaşında olan Halime Tekin, bize gençliğinde yaşadığı Ramazan günlerinin özelliklerini anlattı. Halime Hanım, iki kızından biri olan Nuran Hanımın yanında üç torunuyla birlikte yaşıyor. Kocasını 27 sene önce kaybetmiş. Ardından ahla, vahla geçmiş ömrü. “Yanında kaldığın kendi öz evladında olsa onunda yanında kocası var. Damat bin iyi olsa da eloğlu, kendi erin gibi olmuyor." diyor. Ve geçmişte kalmış gençliğini "Güzel günlerdi o vakitler." diyerek özlemle yad ediyor. Sonra yaşantısının anlatımına devam ediyor.
"Damat sağ olsun iyi bakıyor bana, lakin ben üzerine yük olduğumu düşünüyorum. Bu devir zor devir. Her şey ateş pahası, çocukları okutuyorlar kolay değil. Nedense evlerde eski bereketlerde yok, pişir taşır bir öğünde yeniyor. Öğün dışında acıksam isteyemiyorum. Ramazan’da ibadetimi yaparken bile “Aşırıya kaçarsam laf mı işitirim” stresine giriyorum. Ama Allah var damadımın hiçbir şey dediği yok. Benimkisi kuruntu işte, yaşlılıktan dolayı alınganlık, “diyerek, Ramazan ayıyla da ilgili konuya girdi Halime Hanım ve derin bir “Ahhh” çekerek geçmiş günlerin derinliğine daldı. Ve başladı geçmişi, anılarını aktararak yaşamaya ve bizlere yaşatmaya… 
Söz Halime Tekin’de, bakın neler anlattı:
“Eskiden ataerkil aileler vardı. Eltiler, görümceler, kaynana, kaynata, kayınbiraderler hep bir arada yaşardık. Kazançlar bir araya toplanır, kime ne lazımsa alınırdı. Senin paran, benim param, denilmezdi. Bolluk bereket vardı. Kimse kimsenin üzerine yük olduğunu düşünmezdi. Ailenin çocuklarıyla birlikte neredeyse 25 kişi bir evde kalırdık. Şimdi 20-25 kişi bir apartmanın katlarında yaşıyor artık, birbirini görmeden, tanımadan... 
Ailenin en büyük kadınları olan evin büyük gelinleri Ramazan ayı süresince gecenin bir yarısı kalkarlar bir senit dolusu hamur yoğurup börek açarlardı. Evin en değerli hanımı kaynana dediğimiz, kocamızın anası sahura kadar uyurdu. Kaynanaya gelinler iş yaptırmazlardı. 
Biz bazı gecelerde de pişi yapardık. O yağlı oluyor, diye sahurda pek büyüklerimizce tercih edilmezdi, ama arada bir değişiklik olsun isterdik. 
Devamını oku...
 
«BaşlangıçÖnceki12345678910SonrakiSon»

Sayfa 1 / 98
 
Turkish Arabic English